ZAMANIN PERDESINI AÇIK BIRAKMAK: HAYATI “UZUN POZLAMAK”
Modern dünyanın bize attığı en büyük kazıklardan biri, hayatı sürekli anlık pozlamalarla yaşamaya zorlaması.
Her şey hızlı. Koşuyoruz, yetişiyoruz, tıklıyoruz, tüketiyoruz. Bir düşünce bitmeden diğerine, bir telaş sona ermeden başka bir telaşa geçiyoruz. Hayatımız, ardı ardına çekilmiş binlerce kısa pozlamadan oluşuyor. Ve çoğu zaman geriye yalnızca bir şey kalıyor: Gürültü.
Oysa doğaya baktığımızda zamanın başka türlü de akabileceğini görüyoruz. Bir şelaleyi düşünün. Suyun her anında ayrı bir hareket vardır. Sıçramalar, köpükler, küçük girdaplar, çarpışmalar…
Fotoğrafçı ise kamerayı sabitler ve uzun pozlama yapar. Enstantaneyi saniyelerce, bazen dakikalarca açık bırakır. O süre boyunca suyun tek tek anlarını kaydetmez. Onları birbirine dönüştürür.
Anlık sıçramalar kaybolur, köpüklerin hırçınlığı yumuşar, küçük hareketler birbirinin içine karışır. Geride tül gibi akan, sakin ve zamansız bir görüntü kalır. Fotoğraf artık suyun bir saniyesini değil, zaman içindeki yolculuğunu anlatır.
Belki de hayatımıza bakışımızı değiştirecek küçük sır burada saklıdır.
Biz kendi hayatımızı ne kadar uzun pozlayabiliyoruz?
Gün içinde yaşadığımız öfkeler… Yetişememe korkuları… Bir telefonun cevapsız kalması… Bir planın bozulması… Geleceğin belirsizliği…
O an geldiğinde her biri olduğundan çok daha büyük görünür. Çünkü biz ona çok kısa bir enstantaneden bakarız. Tıpkı şelaleye bir saniyeliğine bakıp yalnızca hırçın köpükleri görmek gibi.
Oysa biraz beklesek… Biraz uzaklaşsak… Kamerayı sabitlesek…
Belki göreceğiz ki o büyük sandığımız karmaşa, hayatımızın tamamı değil. Sadece akışın içindeki küçük bir hareket.
Bugün seni uykusuz bırakan bir mesele, birkaç yıl sonra hayatının fotoğrafında yalnızca küçük bir kıvrım olarak kalabilir. Bugün sonunu göremediğin bir yol, geriye dönüp baktığında seni tam da olman gereken yere getiren bir çizgiye dönüşebilir.
Çünkü zamanın içindeyken yalnızca anı görürüz. Zaman geçtikçe hikâyeyi görmeye başlarız.
Yavaşlamak, hayata geç kalmak değildir. Yavaşlamak; hayatın seni sürüklemesine izin vermeden, kendi merkezinde kalabilmektir. Her şeyi hemen çözmek zorunda olmadığını bilmektir. Her soruya bugün cevap vermek zorunda olmadığını kabul etmektir.
Bazen yalnızca kamerayı sabitlemek ve beklemek gerekir. Çünkü bazı şeyler hareket halindeyken anlaşılmaz. Bazı anlamların oluşması için zamana ihtiyaç vardır.
Kendini sürekli bir yerlere yetişmek zorunda hisseden yorgun ruhuna bugün bir fotoğrafçı şefkatiyle yaklaş.
Kameranı sabitle.
Zihnindeki o hızlı çekim modunu kapat.
Ve hayatın biraz daha uzun pozlanmasına izin ver.
Bırak günler birbirinin içine aksın. Bırak bazı sorular cevapsız kalsın. Bırak bazı yollar seni bekletsin.
Çünkü belki de hayatın güzelliği, tek tek anlarda değil; o anların zaman içinde birbirine karışarak oluşturduğu bütündedir.
Bir gün geriye dönüp baktığında, bugün seni korkutan köpüklerin çoktan kaybolduğunu göreceksin.
Ve belki o zaman anlayacaksın:
Hayat hiçbir zaman o kadar dağınık değildi. Sen sadece ona çok kısa bir enstantaneden bakıyordun.
Şimdi kamerayı sabitle.
Perdeyi biraz daha açık bırak.
Ve hayatının gerçek fotoğrafının oluşmasına izin ver.
Murat Topay
